
Ο φακός καταγράφει από ψηλά τους ουρανοξύστες της Ν. Υόρκης στους τίτλους της αρχής, κι ανεβαίνει πάλι ψηλά στους τίτλους του τέλους.
Στο ενδιάμεσο, η κάμερα κινείται γρήγορα και αθόρυβα σαν φίδι στο διαμέρισμα της Ρόζμαρι. Το
Μωρό της Ρόζμαρι είναι μια ταινία που κρατά την ένταση και το σασπένς ενός φινάλε που ήδη προδιαθέτει από τον τίτλο του.
Γνωρίζεις από την αρχή ότι οι καλοσυνάτοι αλλά περίεργοι ηλικιωμένοι γείτονες κάτι μπορεί να κρύβουν. Γνωρίζεις τα πράγματα που επισημαίνει η πολύ παρατηρητική Ρόζμαρι έχουν τη σημασία σου.

Όμως, το σενάριο του Πολάνσκι αναλύει κάθε ήχο, λεπτομέρεια στο φαγητό ή στα γλυκά (η τροφή είναι σημαντική στην ταινία), έτσι ώστε το σασπένς να αυξάνεται αντί να εκμηδενίζεται. Πλέον θέλεις να φωνάξεις στη Ρόζμαρι να φύγει από το γοτθικό σπίτι-φυλακή.
Οι εικόνες του Πολάνσκι είναι παράλληλα ψυχρές, χωρίς αισθητικά φτιασιδώματα. Δεν επιχειρεί μια εικονογραφία του σατανιστικού σε όλη την ταινία, παρά μόνο στις τελικές σκηνές. Οι υπόλοιπες σκηνές από μόνες τους προκαλούν μια περίεργη οικειότητα και ανησυχία -σαν κάποιος να σου χαϊδεύει αργά το δέρμα με μια σύριγγα.
Τα κοστούμια είτε είναι μονόχρωμα μπλε (ή κόκκινα) είτε θυμίζουν εξωφρενικούς κλόουν (η ηλικιωμένη γειτόνισσα). Το διάσημο θέμα του Komeda είναι το πιο ανατριχιαστικό νανούρισμα.

Η Mia Farrow δίνει από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας της ως μια δυνατή αλλά τελικά περικυκλωμένη Ρόζμαρι.
Μην χάσετε την βετεράνο Ruth Gordon, ενώ ο John Cassavetes μεταμορφώνεται (και οπτικά) στη διάρκεια του έργου.
Άλλος για μους σοκολάτα;