Τα Γόμορρα, που μόλις κέρδισαν τα Ευρωπαϊκά βραβεία, υιοθετούν ένα ντοκυμαντερίστικο στυλ, κάτι σαν το Discovery Channel. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι ήρωες, αλλά άνθρωποι υπό έναν αρχηγό-κουκλοπαίχτη: την πανταχού παρούσα αλλά υπόγεια Καμόρα.

Κι αυτό είτε πρόκειται για εμπόριο ναρκωτικών είτε για 'διαχείριση' τοξικών αποβλήτων είτε ακόμη και για ραφή ενός φορέματος.

Όταν πάλι αντικρίζουμε τους 'υπεύθυνους', φαίνονται τόσο μικροαστοί & νεόπλουτοι, που ο θεατής αναρωτιέται -όπως και στην περίπτωση της 17Ν:

"Μα καλά, αυτή είναι η Καμόρα, και έχει υπό τις διαταγές της όλη τη Νάπολι;"

Η μίζερη αυτή κάστα βαριέται ακόμη και να σκοτώνει. Στην ταινία υπάρχουν ελάχιστα βίαια επεισόδια, αφού τα περισσότερα κανονίζονται από το χρήμα (πολλά ευρώ στην ταινία). Οι φόνοι ακολουθούν μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις -κυρίως γυναίκες και παιδιά.

Δεν είναι τυχαίο που ακολούθησαν απειλές μετά την ταινία. Είναι τέτοια η απομυθοποίηση του glamour, που πλέον δεν υπάρχει χώρος για Νονούς. Οι ηθοποιοί ακολουθούν την παράδοση του νεορεαλισμού, και ξεχωρίζει ως μικρο-padrone ο Toni Servillo.

Παρότι οι ξεχωριστές ιστορίες εξελίσσονται, απουσιάζει το σασπένς από τα Γόμορρα, και το τέλος μοιάζει μάλλον προδιαγεγραμμένο. Από την άλλη, αυτές οι ιστορίες ανοίγουν σαν τεράστια βεντάλια τη σήψη που προκαλεί δέος με την καθολική έκτασή της.