Filming health

Ο Barry Purves είναι από τους καλύτερους καλλιτέχνες stop-motion animation με κούκλες στη Βρετανία, και όχι μόνο. Η πρώτη του μικρού μήκους ταινία, το Next (1989) βάζει τον Shakespeare, σε διαδικασία ακρόασης στον σκηνοθέτη Peter Hall, να παρουσιάζει και τα 36 έργα του μέσα σε 5 λεπτά!

Έχει κερδίσει υποψηφιότητες για Όσκαρ (για το γιαπωνέζικο ρομάντσο Screenplay, 1992) και BAFTA (για την τολμηρή απεικόνιση της σχέσης Αχιλλέα και Πάτροκλου στο Achilles, 1995), και κάθε άλλη ταινία που ετοιμάζει κερδίζει και κάτι. Έχει συνεργαστεί με τον Tim Burton στο Mars Attacks!, κι έχει το δικό του στυλ κινηματογράφησης, όπως εξηγεί στο Cineman.gr

"Μ' αρέσει να κοιτώ τη ζωή από διαφορετικό πρίσμα από εκείνο των ταινιών Disney. Παρότι μού αρέσουν και έχω δουλέψει σε τηλεοπτικές σειρές για παιδιά, αλλά πάντα μ' άρεσε να κάνω ταινίες animation για ενήλικες, ταινίες που αρέσουν σε μένα να βλέπω. Κι αυτές έρχονται από πολλές διαφορετικές κουλτούρες, όπερα, γιαπωνέζικο θέατρο kabuki, αρχαίο ελληνικό θέατρο (και η μουσική παίζει το ρόλο της)

Εκείνο που μ' ενδιαφέρει είναι η ιστορία, και οι ταινίες μου είναι κάτι μεταξύ θεάτρου και σινεμά. Προσπαθώ να δώσω έμφαση  ακριβώς στo τεχνητό στοιχείο που έχει η ίδια η ιδέα του animation, και όχι το ρεαλιστικό στοιχείο της ιστορίας."

Κάτι που φαίνεται στην πρώτη διεθνή επιτυχία του Barry Purves, το Screenplay (1992), όπου μια και μόνη λήψη 9 λεπτών σε ένα περιστρεφόμενο σκηνικό γιαπωνέζικου θεάτρου ακολουθείται από 2 λεπτά έντονης δράσης και αίματος.

"Αυτή η αντίθεση" εξηγεί ο Purves, "προσπαθεί να δηλώσει δύο διαφορετικούς τρόπους για να δώσεις μια ιστορία, έναν πολύ θεατρικό (με αφηγητή που διηγείται μέσω της νοηματικής) και έναν πολύ κινηματογραφικό, όπου η κάμερα σού υποδεικνύει πού να κοιτάξεις"

Η αρχαία ελληνική μυθολογία δεν ξεφεύγει από την οπτική του Barry Purves, και μάλιστα παίρνει μια σαφή ερωτική τροπή με τον 11λεπτο Achilles (1995)

"Η ταινία συνάντησε αντιδράσεις, γιατί κανείς δεν περίμενε οι κούκλες να κάνουν σεξ. Αλλά γι' αυτήν την ταινία εργάστηκα 6 μήνες στο σενάριο, και άλλους 4 μήνες για να τη γυρίσω, είναι πια τμήμα του εαυτού μου. Δοκίμασα τον φωτισμό, τα σκηνικά ως ένα επιπλέον αφηγηματικό μέσο για να διηγηθώ την ιστορία του Αχιλλέα και του Πάτροκλου. Το καλό είναι ότι τη γύρισα ολόκληρη στο δωμάτιό μου" χαμογελά. 

Ωστόσο, για την ταινία Mars Attacks! του Tim Burton (1996), ο Barry Purves χρειάστηκε να μετακομίσει στο Hollywood.

"Έχω τις καλύτερες εμπειρίες, και συνεργάστηκα με τους καλύτερους ανθρώπους. Βέβαια, ήταν λίγο περίεργα, διότι στο τέλος αποφάσισαν να αντικαταστήσουν τις κούκλες με υπολογιστές (GGI),και επομένως η δουλειά μου δε φάνηκε στην ταινία. Πάντως, ο Tim Burton είναι φοβερός. Μετά την Αλίκη, τώρα γυρνά νέα ταινία, πάλι stop-motion με κούκλες"

Η διαδικασία του stop-motion είναι επίπονη, καθώς οι κούκλες στην πραγματικότητα τοποθετούνται σε διαφορετικές θέσεις σε κάθε κάδρο (24 κάδρα το δευτερόλεπτο). Με τη γρήγορη διαδοχή των κάδρων, το μάτι έχει την ψευδαίσθηση της κίνησης, και οι κούκλες φαίνονται ότι κινούνται.

"Να σού δώσω ένα παράδειγμα. Σήμερα, θα διδάξω τους μαθητές μου μια σκηνή. Οι κούκλες κάθονται, χτυπά το τηλέφωνο και πηγαίνουν να το σηκώσουν. Αυτό θα μάς πάρει όλο το απόγευμα, αλλά θα το μάθουν. Ωστόσο, περισσότερο δεν είναι η τεχνική της κίνησης, αλλά περισσότερο να τους δείξω την διαδικασία της σκέψης που έχουν οι κούκλες. Να φαίνεται ότι γνωρίζουν ότι το τηλέφωνο χτυπά, να σηκωθούν όμορφα, και να γνωρίζουν ποιος είναι από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου. Όλα έχουν να κάνουν με την υποκριτική".

Ο Barry Purves ξεκίνησε ως ηθοποιός στο θέατρο, και γρήγορα στράφηκε στο animation. Ωστόσο, μια θεατρική σύμβαση μάλλον έχει σημαδέψει το έργο του.

"Από τις Όρνιθες του Αριστοφάνη, το πρώτο έργο που σπούδασα, ως και την ταινία μου Hamilton Mattress, υπάρχουν παντού πουλιά ή μάσκες πουλιών. Στο Screenplay οι ήρωες γίνονται πουλιά, στον Rigoletto υπάρχει ολόκληρη ιεραρχία πουλιών με αντίστοιχες μάσκες.

Έχω πάθος για το ανθρώπινο σώμα με κεφάλι ζώου ή πουλιού. Είναι μια μεταφορά για όλη την τέχνη του animation: λέει κάτι για ένα πρόσωπο που αν δεν ήταν σε κινούμενα σχέδια (ή με μάσκα πουλιού), κανείς δε θα το συνειδητοποιούσε "

Η επόμενη ταινία του, πάντως το Feather (επίσης σχετική) είναι ένας μονόλογος με χορό, χωρίς σκηνικά αλλά με ένα πολύ δύσκολο κοστούμι για κούκλα. Απαιτήθηκαν 12 εβδομάδες μόνο για την κατασκευή της κούκλας. Επιπλέον, γυρίζεται στη Γαλλία και όχι στην Αγγλία.

"Δύο studio animation έκλεισαν στην Αγγλία την προηγούμενη χρονιά. Βρήκα χρηματοδότηση για την ταινία στη Γαλλία και θα τη γυρίσω εκεί. Με γαλλικά κονδύλια βγήκε και το DVD με το σύνολο των ταινιών μου (Διαθέσιμο μέσω Amazon.fr)"

Έχει γυρίσει τον Ριγκολέτο με διάρκεια 30' Θα ήθελε να γυρίσει μια όπερα μεγάλης διάρκειας;

"Δώστε μου μια δουλειά στην Αθήνα, να σκηνοθετήσω Verdi ή Puccini, από τους αγαπημένους μου" ομολογεί με σχεδόν παιδικό ενθουσιασμό. Έτσι κι αλλιώς, είναι αρκετά ενθουσιασμένος που έρχεται στα πλαίσια της ρετροσπεκτίβας των έργων του στο 5o Animfest (11-14 Μαρτίου).

Ενθουσιασμένος είναι επίσης για άλλα έργα συναδέλφων του, όπως του Adam Elliott στο Mary and Max ("μ' έκανε να κλάψω στο τέλος") αλλά και ταινίες όπως το District 9, που τα εφφέ του υπολογιστή στους εξωγήινους τελικά λειτουργούν σαν πραγματικούς ανθρώπους.

Η τέχνη του Barry Purves με τις κούκλες δεν είναι πλήρως συμβατική, κάποτε αγγίζει το συμβολικό.

Αλλά, ο ίδιος υποστηρίζει: "Θα ήταν κρίμα να φτιάξεις όλες αυτές τις όμορφες κούκλες και να τις έχεις μόνο για να μιλούν. Ας κάνουμε κάτι διαφορετικό".  Όπως αγαπάτε.