Filming health

Let the children play! Το δικαίωμα στο παιχνίδι, και η κατοχυρωμένη αλλά ανεφάρμοστη συνθήκη της UNESCO γίνονται θέμα του παιχνιδιάρικου, με υπόγειες σοβαρές πινελιές, ντοκυμαντέρ των Άγγελη Ανδρικοπούλου και Αργύρη Τσεπελίκα.

Τα Παιδία Δεν Παίζει ακολουθούν την επί ένα χρόνο προσπάθεια 4 παιδιών στην Πάτρα να έχουν το δικό τους  χώρο για αλάνα, και ποδόσφαιρο. Η κάμερα καταγράφει σχεδόν ευλαβικά μια πόλη μετ' εμποδίων: αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια, χώροι απρόσιτοι και βρώμικοι, γείτονες έτοιμοι για διαμαρτυρία, και μια πόλη που η ρυμοτομία της θυμίζει εγκαταλελειμμένο οχυρό.

Τα παιδιά (2 αγόρια, 2 κορίτσια) αντιμετωπίζουν με πειραχτικό τρόπο τους γείτονες (η ιστορία με το μαχαίρι της γειτόνισσας είναι χαρακτηριστική), και πηγαίνουν από τον δημοτικό Άννα στον Καϊάφα, για να επιτύχουν αυτό που πιστεύουν. Κι εδώ η ταινία φωτίζει άψογα τον μειλίχιο, on camera τρόπο των αρμόδιων (ο δήμαρχος Πατρέων Α. Φούρας και οι τεχνικές του υπηρεσίες), που προσπαθούν να χειραγωγήσουν τα παιδιά στο δικό τους σκεπτικό.

Η ταινία λάμπει με ατάκες των παιδιών, όπως  της Χρύσας  ("Πούλησε το δημαρχείο  να βρεις χρήματα"), και παρακολουθεί τα παιδιά όχι μόνο στον κοινό τους αγώνα, αλλά στο ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον.

Δεν της λείπουν τα ψεγάδια: η σχέση των δύο κοριτσιών (που είναι γεμάτη εντάσεις), αλλά και οι ανολοκλήρωτες οικογενειακές καταστάσεις (χωρισμένοι γονείς, τσακωμοί) περισσότερο αποπροσανατολίζουν παρά συμβάλλουν στην αφήγηση.

Και η ταινία θα ανέπνεε περισσότερο, αν το μοντάζ ήταν πιο σφιχτό προς τον κύριο στόχο -και τίτλο- της ταινίας, και δεν κάλυπτε ημερολογιακά όλο το χρονικό της έρευνας.

Τα Παιδία δεν Παίζει έχουν ένα επίκαιρο θέμα, καλά δομημένους χαρακτήρες, και πρωταγωνιστές-παιδιά που δεν φοβούνται να παίξουν στην κάμερα. Ίσως θα έπρεπε να παίζει περισσότερο με το θέμα της.