5ο Animfest
Αθήνα, 11-14 Μαρτίου

  Τι σχέση έχει η Barbra Streisand με τους γενίτσαρους; Κι όμως, η ταινία της πρώτης, Yentl, και η κρυφή μεταμόρφωση ενός κοριτσιού σε αγόρι σε εβραΙκό σχολείο στις αρχές του 20ού αιώνα (διότι οι γυναίκες τότε δεν σπούδαζαν) θυμίζει την αντίστροφη μεταμόρφωση  εδώ ενός αγοριού σε κορίτσι.

Πάλι μέσα σε θρησκευτικό (εδώ χριστιανικό) περιβάλλον, και μέσα από τα ίδια τρικ της αποκάλυψης/συγκάλυψης (κόψιμο μαλλιών, στιγμή αποκάλυψης, σχέση με το ίδιο/άλλο φύλο).

Εκεί όμως που το Yentl γίνεται κομεντί, το Μαύρο Λιβάδι και η ιστορία μιας μοναχής που συνάπτει σχέση με έναν λιποτάκτη γενίτσαρο επενδύει σε μια καθαρά λυρική-φυσιολατρική οδό. Βοηθά η σχεδόν άμεμπτη φωτογράφηση του Βίκου αλλά και του κάστρου στο Παλαμήδι.

Τα πανοραμικά πλάνα με τις σκηνές των μοναχών στο τελευταίο  αναδεικνύουν την αυστηρότητα της μονής, και ο Μαρινάκης φαίνεται καλός σε σκηνές πλήθους.

Η αφαίρεση, όμως, που επιδιώκει το Μαύρο Λιβάδι από την κοινωνική-πολιτική κατάσταση της Τουρκοκρατίας  οδηγεί σκηνοθετικά αναπόφευκτα στην επικίνδυνη θέση ότι η ελευθερία σε  θέματα φύλου και ταυτότητας  μπορεί να γίνει μόνο εκτός ανθρώπινουν πολιτισμού.

Τα αμέτρητα, σχεδόν σκυλίσια δαγκώματα των ηρώων, οι άναρθρες κραυγές και αντίστροφα η ψιθυριστή φωνή της Ανθής στο μοναστήρι σχεδόν επιβάλλουν το συλλογισμό ότι η καταπιεσμένη ταυτότητα του φύλου βρίσκει την απελευθέρωσή της στο ζωώδες ένστικτο.

Οι ελάχιστοι διάλογοι που εξισορροπούνται από πληθώρα έντονων, αλλά μη λειτουργικών ερωτικών σκηνών τελικά αφαιρούν τα ίδια τα κίνητρα και τις επιδιώξεις των ηρώων. Ελάχιστοι μπορούν να ταυτιστούν με μια ηρωίδα-αγρίμι (σε μια ακαθοδήγητη ερμηνεία της Σοφίας Γεωργοβασίλη), πέρα από ένα πιστό νατουραλιστικό θέαμα.

Το Μαύρο Λιβάδι δίνει με επάρκεια έναν ουτοπικό χώρο (με μια μουσική που υποβάλλει), αλλά οι ήρωες που γεμίζουν αυτόν τον χώρο είναι τόσο στενά δεμένοι μαζί του, που ξεχνούν να είναι ανθρώπινοι. Και αυτό οδηγεί στην εξάλειψη των χαρακτήρων, όχι στην υπέρβαση των στερεότυπων.