Filming health

To Ricordi mi θέλει να καταγράψει περισσότερο μια Αθήνα που δίνει όχι μόνο τον χώρο, αλλά και το περιεχόμενο σε μια θρυμματισμένη μνήμη, ενώ αφήνει την ηρωίδα παραδομένη στις ασυνέχειές της.

Μια δημοσιογράφος που περιπλανιέται στην Αθήνα αρχικά κάνοντας φωτορεπορτάζ για την φτώχεια, και χωρίς αναμνήσεις της προηγούμενης ζωής της, βοηθιέται από ένα μουσικό -κι αυτός της θυμίζει έναν άλλο άνδρα και οδυνηρές εμπειρίες.

Η ταινία λειτουργεί ως η καλύτερη απόδειξη ότι η απώλεια της μνήμης οδηγεί σε απώλεια της προσωπικής ταυτότητας. Η ηρωίδα δεν είναι μόνο περιορισμένη στο παρόν, έχει και διαταραγμένες αντιδράσεις - που αποτυπώνονται λεκτικά με σκόρπιες, έντονες φράσεις.

Η σκηνοθεσία επιχειρεί να μιμηθεί την αποσπασματικότητα του περιεχομένου, εισάγοντας αθρόα πλάνα από κάμερα με το χέρι, ενώ οι σκηνές που οδηγούν στο παρελθόν (με τους γονείς του συντρόφου της) είναι στατικές σκηνοθετικά.

Οι τελευταίες αφηγηματικά προσθέτουν τη σχέση του μεσοαστού συντρόφου της (Λάζαρος Γεωργακόπουλος) με οικογενειακές καταστάσεις, κυρίως εορταστικά γεύματα την περίοδο των Χριστουγέννων,  που ελάχιστα ερευνώνται.

Tο μοναδικό στοιχείο που ενώνει τις κλωστές της ταινίες είναι η μουσική (από Sinatra ως Shostakovich) που υποβάλλει και τελικά εκμαιεύει μια συγκίνηση, που η ταινία αρνείται πεισματικά να προσφέρει μέσω των χαρακτήρων της.

Η κρυφή γοητεία της μεσοαστικής Αθήνας (σε αντίθεση η υπόλοιπη Ελλάδα περιγράφεται μόνο μέσω οδών με διαφορετικά ονόματα πόλεων) γίνεται ορατή ως αποσπασματικότητα των εικόνων, αλλά και υποδόρια ως προσβασιμότητα σε υλικά αγαθά (που ο νέος μουσικός σύντροφος της ηρωίδας χλευάζει, αλλά οι συνεχείς καταναλωτικές αναφορές για τις αγορές επιμένουν). Οι τελευταίες σκηνές είναι εκείνες που η Θεοδώρα Τζίμου υποδύεται με φυσική γλυκύτητα.

Το Ricordi mi προσφέρει μια θέση για τον χαρακτήρα και την αποσπασματικότητα του εσωτερικού κόσμου, αλλά η εγγενής προσπάθεια να μετατρέψει μια απλή ιστορία σε τραγωδία πονοκεφαλιάζει με την επιμονή της.

contributed by: Βασίλης Κρουστάλλης