Είναι απίστευτο πώς αυτή η κωμωδία απέτυχε αρχικά στο box office.

Με κωμικό timing που θυμίζει βωβό κινηματογράφο στα καλύτερα, με σενάριο που χτυπά κόκκινο για τις σχέσεις των δύο φύλων, και κυρίως μια σκηνοθεσία τελείως ανέμελη και μακριά από καταπιεστικές κοινωνικές συμβάσεις, το Bringing up Baby είναι η χαρά του ζαβολιάρικου παιδιού.

Οι περιπέτειες του Δρ. Χάξλεϋ (η σάτιρα αρχίζει από το όνομα) αρχίζουν από το γκολφ κι ένα αυτοκίνητο που είναι δικό του, αλλά η πλούσια κληρονόμος Σούζαν Βανς επιμένει ότι είναι δικό της. Ένα οστό  βροντόσαυρου και μια ξινή αρραβωνιστικιά δίνουν τη θέση τους αντίστοιχα σε έναν σκύλο και μια αποφασισμένη να τον κατακτήσει γυναίκα - επιπλέον εξοπλισμένη με μια λεοπάρδαλη.

"Δεν υπάρχουν λεοπαρδάλεις στο Connecticut". Αντίστοιχα, δεν υπάρχει τομέας των καλών τρόπων που να μην ανατρέπεται, από τα κοστούμια του πρωταγωνιστή ως το πρότυπο της συναισθηματικής, αέρινης πρωταγωνίστριας. Η ηρωίδα τρώει τόσες τούμπες στην ταινία όσες και ο ήρωας.

Το Bringing up Baby επιταχύνει και γίνεται ουτοπικό όταν οι ήρωες αντί να λύσουν τα προβλήματά τους στο εξοχικό του Connecticut, τελικά εμπλέκονται όλο και περισσότερο σ' ένα φυσικό περιβάλλον που τελικά ευνοεί την μεταξύ τους σχέση.

 Οι σκηνές με τη λεοπάρδαλη, το σκύλο που σκάβει όλη την έπαυλη (και τους ήρωες από πίσω του), αλλά και οι ηχητικές τηλεφωνικές παρεμβάσεις δεν αφήνουν χώρο για αίσθηση σοβαροφάνειας.

Οι διάλογοι στην ταινία είναι όπως σε όλες τις σκρούμπολ κωμωδίες γρήγοροι και δημιουργούν μια τέλεια βαβούρα (εδώ προστίθενται και γαυγίσματα).

Παρότι η Hepburn χρειάστηκε μαθήματα για να παίξει σε κωμωδία, έχει τέτοια γλυκύτητα στην αφέλειά της που συνεπαίρνει, ενώ ο Cary Grant (με το ακροβατικό παρελθόν του) είναι στο στοιχείο του.

Σχεδόν σκηνή προς σκηνή έχει αντιγραφεί η ταινία στο What's up, doc?