5ο Animfest
Αθήνα, 11-14 Μαρτίου

Ο μοναχικός Μισέλ αναζητά συναισθηματική και πνευματική διέξοδο σε ένα χόμπι που τελικά γίνεται η εργασία του: πορτοφολάς. Η μαεστρία του, τα διλήμματά του τον φέρνουν σε επαφή με την αστυνομία, αλλά και με φίλους που προσπαθούν να τον αποτρέψουν.

Ο ήρωας του Πορτοφολά δεν είναι ένας μικροκακοποιός που αναζητά χρήματα, ούτε ένας απόκληρος της κοινωνίας Συνειδητά επιλέγει την τέχνη της κλοπής, και απομακρύνει όσους του προσφέρουν μια πιο νόμιμη ζωή.

Η ιδεολογία του θυμίζει έναν Υπεράνθρωπο, που πάνω από την κοινωνία κατορθώνει να υπερέχει. Ωστόσο, η αχίλλειος πτέρνα του είναι η ηθική και η συνείδησή του. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει Θεός, είναι ηθικό να κλέβεις;

Ο πρωταγωνιστής σε όλη τη διάρκεια της ταινίας από τη μια τελειοποιεί στο έπακρο την τέχνη του, κι από την άλλη επιδιώκει ασυνείδητα να πιαστεί.  Και η ταινία αξίζει ακριβώς γιατί παρουσιάζει αυτό το ασυνήθιστο πορτρέτο δεξιοτεχνίας, ιδεολογίας και ηθικής, δείχνοντας ότι τελικά ακόμη και μικρο-παράνομες πράξεις μπορεί να έχουν ως αφετηρία έναν ολόκληρο κόσμο πίσω τους.

Το σασπένς του Πορτοφολά σχετίζεται με τα ηθικά διλήμματα του ήρωα. Ωστόσο, η ατμόσφαιρα είναι τόσο αντι-συναισθηματική, που οι καταπληκτικές σκηνές των κλοπών καταλήγουν να είναι εκπαιδευτικά μαθήματα ταχυδακτυλουργίας.

Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία τονίζουν την απομόνωση του ήρωα, πάντα πίσω από κλειστές πόρτες, παρότι η ταινία στο σύνολό της δεν είναι κλειστοφοβική. Εντυπωσιακή η χρήση κλασικής μουσικής μπαρόκ (του Lully) για τον τονισμό αυτής της αυστηρότητας.

Δείχνει ανάγλυφα τι σημαίνει κλοπή, πέρα από στερεότυπα και ηθικολογικά πρότυπα, και πώς ένας κατάλληλος άνθρωπος επιλέγει συνειδητά να την ασκήσει.