H ιστορία του Ιταλού πρωθυπουργού Τζούλιο Αντρεότι, και η ανάμιξή του στα σκάνδαλα της δεκαετίας του 90 στην Ιταλία, οι πιθανολογούμενες σχέσεις του με τη Μαφία, αλλά και ο αμφιλεγόμενος ρόλος του στην υπόθεση της απαγωγής του Aldo Moro από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.

Η μεταπολεμική Ιταλία των Χριστιανοδημοκρατών, της Μαφίας, των Ερυθρών Ταξιαρχιών αλλά και των σκανδάλων συνοψίζεται από τον σκηνοθέτη Paolo Sorrentino σε ένα υπαρκτό πρόσωπο: τον Τζούλιο Αντρεότι. Ο για συναπτά έτη πρωθυπουργός της Ιταλίας κατηγορήθηκε πολλές φορές για πολλά, αλλά χωρίς οριστική καταδίκη.

Το Il Divo (ο θεϊκός) κάνει το απίστευτο: παίρνει έναν μετρίου αναστήματος άνθρωπο, με εμφανή έλλειψη ηγετικών χαρακτηριστικών, που υποφέρει διαρκώς από ημικρανίες, και τον τοποθετεί σε ένα σχεδόν αυτοκρατορικό-μαφιόζικο περιβάλλον.

Ωστόσο, ο Αντρεότι όπως δηλώνει, έχει έλλειψη φαντασίας, αλλά πολύ μεγάλο αρχείο - και μπορεί να εξουδετερώνει κατάλληλα τους αντιπάλους του.

Η ταινία είναι πολιτικό θρίλερ, αλλά ο ρυθμός της δεν είναι αμερικανικός. Υπάρχουν έντονες και βίαιες σκηνές, αλλά η γοητεία της είναι ένα εκπληκτικό σκηνικό-φωτογραφία με σκοτεινά αλλά έντονα χρώματα, και μια υποβλητική ατμόσφαιρα που κάποτε γίνεται σουρεαλιστική (προσέξτε τη σκηνή του Αντρεότι με τη γάτα).

Ο σκηνοθέτης τονίζει: το σκάνδαλα γίνονται πάντα στο ημίφως, και μένουν στο ημίφως.

Καταπληκτικά στοχευμένη ερμηνεία από τον πρωταγωνιστή Tony Servillo. Ο ίδιος ο Αντρεότι δυσαρεστήθηκε λίγο (όχι πολύ) από την ταινία.

Ονειρική, υποβλητική αλλά και δυνατή ματιά σε μεταπολεμική Ιταλία Μαφίας και σκανδάλων μέσω ενός ασθενούς αλλά πανέξυπνου πρωθυπουργού Αντρεότι. Ατμόσφαιρα Νονού, εκπληκτική ερμηνεία Tony Servillo.