Ο Φιλίπ είναι ταχυδρομικός διευθυντής στη Νότια Γαλλία με τη σύζυγό του, Ζυλί, και το γιο τους. Ωστόσο, η αποτυχημένη προσπάθειά του για καλύτερη μετάθεση (και αντίστοιχη βελτίωση στη συζυγική του σχέση) τον φέρνει στη Βόρεια Γαλλία, όπου κυριαρχούν οι "απολίτιστοι" Βόρειοι.

Ωστόσο, τα πράγματα εκεί δεν είναι τόσο άσχημα όσο περίμενε..

Αν γυριζόταν μια ταινία για τους Πελοποννήσιους που μετακομίζουν στην Μακεδονία, πόσο γέλιο θα είχε αυτό;

Η ταινία του Danny Boon παίζει με τα (γλωσσικά και κοινωνικά) στερεότυπα Βόρειων και Νότιων, που φαίνεται να είναι αρκετά έντονα και στη Γαλλία -διαφορετικά η ταινία δε θα έβγαινε πρώτη σε εισπράξεις.

Ωστόσο, το Είναι τρελοί αυτοί οι βόρειοι αδυνατίζει κωμικά για το διεθνές κοινό, καθώς επικεντρώνει περισσότερο στις γλωσσικές ακατανοησίες (προφορά, ιδίωμα κτλ.), και λιγότερο στα 'άξεστα' χαρακτηριστικά των Βόρειων.

Θα ήταν περισσότερο ενδιαφέρουσα μια άμεση αντιπαράθεση π.χ. με τη διαφθορά του Νότου (που φαίνεται στην αρχή της ταινίας), και την καλοσύνη και ειλικρίνεια του Βορρά. Δεν υπάρχει έντονα η αντίθεση ανάμεσα στα δύο, που θα δημιουργούσε και πιο κωμικές σκηνές.

Κατά τα άλλα, η ταινία έχει μια ζεστή ατμόσφαιρα. Επιδιώκει να προωθήσει τα απλά πράγματα της ζωής (φιλία, έρωτας) με συμπάθεια. (Βέβαια αυτό το έχουμε δει αρκετές φορές).

Η πλοκή της έχει ελάχιστες δραματικές μεταβολές, κυρίως στο δεύτερο μέρος με τη σύζυγο του ήρωα. Πιο διασκεδαστική η πρώτη σκηνή (του απονεννοημένου 'μέσου' καλής μετάθεσης), αλλά και εκείνη στο Μπεργκ, όπου οι κάτοικοι υποδύονται δασκαλεμένοι τους άξεστους Βόρειους.

Δεν είναι ανελέητη κωμωδία, αλλά συμπαθητική με γέλιο ματιά σε στερεότυπα -παρόλο που τα στερεότυπα περισσότερο προϋποτίθενται παρά περιγράφονται.